Alles over de alaska-malamute
Hoewel hun naam is afgeleid van een noordelijk gelegen regio, is de alaska-malamute allesbehalve koudbloedig: in feite zijn ze precies het tegenovergestelde. Dit ras van het 'spits'-type, dat wordt gekenmerkt door een gekrulde staart, rechtopstaande oren en een dikke, dichte vacht, heeft een karakter dat al net zo groots is als hun lichaam. De alaska-malamute is de grootste van alle sledehonden. Als roedeldieren bij uitstek, gedijen ze ook uitstekend in een mensenroedel!
Officiële naam: Alaska-malamute
Andere namen: Geen
Oorsprong: Verenigde Staten van Amerika
Neiging tot kwijlen
Verharingsniveau
Energieniveau*
Kan goed overweg met andere huisdieren
Warm weer?
Geschikt voor wonen in appartement?
Gezinshuisdier?*
Kan alleen thuis blijven?*
| Reu | Teef |
|---|---|
| 64 - 65 cm | 58 - 59 cm |
| 38 - 39 kg | 34 - 35 kg |
| Volwassen | |
|---|---|
| 15 maanden tot 5 jaar | |
| Oudere | Senior |
| 5 tot 8 jaar | vanaf 8 jaar |
| Eerste weken | |
| Vanaf geboorte tot 2 maanden | |
Voeding op maat voor je Alaska-Malamute
Informatie over de Alaska-Malamute
Alles wat je moet weten over het ras
De alaska-malamute is een pluizige, aanhankelijke en vrolijke hond die het gezin op de eerste plaats heeft staan en graag taken uitvoert. De diepe, brede borst van het ras, de stevige ledematen en de grote kop duiden erop dat het echte 'werkhonden' zijn Ze werden oorspronkelijk gefokt als sledehonden in de verre uithoeken van — je raadt het al — Alaska, en werden ingezet om met lage snelheden grote afstanden af te leggen om zware goederen te vervoeren.
Ze hebben zich nu ontwikkeld tot een zachtaardig ras waarvan bekend is dat het geweldig is voor iedereen, vooral voor kinderen. Het Alaskan Malamute-temperament helpt hen thuis in het peloton te passen, sleeën of niet. Ze hechten zich aan hun familie, maar zullen dit alleen doen als de training in het begin stevig is. Als de grenzen eenmaal zijn vastgesteld, is het ras een extraordinaire knuffelaar.
De kenmerkende pluche vacht van de Alaskan Malamute heeft regelmatig onderhoud nodig, inclusief dagelijks poetsen met een metalen kam en speldenborstel, en een ondervachthark die tijdens de rui twee keer per jaar wordt toegevoegd.
De alaska-malamute kan tot wel 40 kg wegen en is enorm sterk. Het is een hond van het 'spits-type', met een staart die over de rug krult en een stevig lichaam bedekt met een dikke vacht. De dagelijkse beweging van de alaska-malamute hoeft niet uit het trekken van een slee te bestaan: ze genieten volop van gehoorzaamheids- en behendigheidstraining en buitensporten, waaronder wandelen en zelfs zwemmen. Ze zijn een perfecte metgezel voor actieve buitenmensen.
2 feiten over de alaska-malamute
1. Een bijzondere manier van communiceren
De meeste honden blaffen maar de Alaskan Malamute is aan de rustige kant. Hoe communiceren ze? Door een grappig geluid uit te zenden dat lijkt op 'woo-woo'. Het ras zal soms ook een gehuil laten horen, vooral als ze eenzaam of verveeld zijn.
2. Laten we vrienden zijn!
Bij de deur worden begroet door een harig gezicht als dit ras is een grote verrassing. Maar de Alaskan Malamute-persoonlijkheid is net zo heerlijk. Er zijn maar weinig mensen die de Malamute niet willen groeten - en vertrouwen - gezien hun vriendelijke gezicht en gelijkmatig karakter. Dat gezegd hebbende, veiligheid is niet hun sterkste punt.
De geschiedenis van het ras
De 49e Amerikaanse staat is inderdaad de naamgever van de Alaskan Malamute, maar de naam van het ras komt van de Mahlemiut, een groep Inuit-mensen die leefden op de Kotzebue Sound in het noordwesten van Alaska. Het ras zou echter voor het eerst afkomstig zijn van een wolfshond van zo'n 4000 jaar oud die paleolithische jagers vergezelde toen ze landbruggen van de Beringstraat naar Noord-Amerika overstaken. De Alaskan Malamute-honden werden gebruikt vanwege hun kolossale lichaam dat sleeën vol vracht over deze lange ijzige afstanden kon trekken.
In de loop der jaren hebben zich verschillende Malamute-variëteiten ontwikkeld, aangezien de Inuit-cultuur een groot deel van het noordelijkste gebied beslaat, helemaal tot aan Groenland.
De American Kennel Club erkende de oorspronkelijke Kotzebue-stam in 1935, en twee andere Inuit-stammen na de Tweede Wereldoorlog, toen het aantal van het ras drastisch was gedaald, en door de Fédération Cynologique Internationale (FCI) in 1963.
Van kop tot staart
Fysieke kenmerken van de alaska-malamute
1.Oren
2.Kop
3.Lichaam
4.Staart
5.Vacht
Dingen om op te letten
Hier volgen enkele interessante feiten over de alaska-malamute: van specifieke raseigenschappen tot een algemeen overzicht van de gezondheid
Een zeer schone gezondheidsverklaring
Dit is een hond die vrijwel geen gezondheidsproblemen heeft. Er wordt soms gezegd dat de alaska-malamute een 'gezondheid van staal' heeft. Het is een extreem sterke hond die is gefokt om te rennen en zware lasten te vervoeren. Eén mogelijk probleem is heupdysplasie. Vermijd overmatige activiteit in hun jonge jaren om de aandoening te voorkomen. Nog een mogelijk probleem: huidaandoeningen veroorzaakt door een tekort aan zink. Die dermatologische aandoening komt veel voor bij Noordse rassen zoals de alaska-malamute en de Siberische husky. Controleer je hond op tekenen met hulp van je dierenarts. Gezien hun achtergrond kan de alaska-malamute uitstekend functioneren in de zwaarste weersomstandigheden. Het ras doet het echter niet goed bij warm weer.
Graven, graven en nog eens graven.
Er zijn veel honden die graag graven – om ergens bij te komen of misschien uit verveling – maar de alaska-malamute heeft een aangeboren behoefte om gaten in de grond te maken. Ze zijn er berucht om en je kunt het niet afleren — hoe hard je ook probeert. Zorg ervoor dat alle buitenafscheidingen diep in de grond zijn ingegraven, anders kan je alaska-malamute zich zonder problemen een weg naar buiten graven.
Gezond dieet, gezondere hond
Bij het kiezen van voeding voor een airedaleterriër zijn er veel factoren waarmee rekening moet worden gehouden: leeftijd, levensstijl, activiteitsniveau, fysieke conditie en gezondheid, inclusief mogelijke ziekten of kwetsbaarheden. Voeding levert energie voor de vitale functies van een hond en een compleet dieet moet een optimale balans van voedingsstoffen bevatten om tekorten of overschotten in hun voeding te voorkomen, die beide nadelige gevolgen kunnen hebben voor de hond.
Er moet altijd schoon en vers water beschikbaar zijn om een de urinewegen te ondersteunen.
Neem bij warm weer en vooral tijdens het sporten, water mee voor tijdens de frequente waterpauzes van uw hond.
Ook de energie-inname moet mogelijk worden aangepast aan de weersomstandigheden. Een hond die in de winter buiten leeft, heeft een verhoogde energiebehoefte.
De volgende aanbevelingen zijn voor gezonde dieren. Als je hond gezondheidsproblemen heeft, raadpleeg dan je dierenarts die speciale dieetvoeding kan voorschrijven.
Puppy's hebben veel meer behoefte aan energie, eiwitten, mineralen en vitaminen dan volwassen airedaleterriërs. Ze hebben energie en voedingsstoffen nodig om hun lichaam te laten functioneren, maar ook om te groeien en spiermassa op te bouwen. Totdat ze twaalf maanden oud zijn, ontwikkelt het immuunsysteem van een airedaleterriër-puppy zich geleidelijk. Een complex van antioxidanten, waaronder vitamine E, ondersteunt hun natuurlijke afweer in deze periode van grote veranderingen, ontdekkingen en nieuwe ontmoetingen. Hun spijsverteringsfuncties zijn ook anders dan die van een volwassen airedaleterriër: het spijsverteringsstelsel is nog niet volgroeid, dus het is belangrijk dat hun voeding goed verteerbare eiwitten bevat die effectief kunnen worden gebruikt voor de opbouw van botten, weefsels en organen. Prebiotica, zoals fructo-oligosacchariden, ondersteunen de spijsvertering door de darmflora in balans te brengen, wat zorgt voor een goede stoelgang.
Het is belangrijk om brokken te kiezen die de juiste maat, vorm en textuur hebben. Deze groeifase betekent ook dat de hond een gematigde energiebehoefte heeft. Puppy's van grote rassen met een lange en intense groeiperiode, zoals airedaleterriër-puppy's, zijn bijzonder gevoelig voor skelet- en gewrichtsproblemen, Tijdens de eerste periode van de groei draait het vooral om botontwikkeling, al beginnen ook de spieren te groeien. Dit betekent dat een pup die te veel eet (te veel energie binnenkrijgt) te zwaar wordt en te snel groeit
Door het energiegehalte van de voeding van airedaleterriër-puppy's te beperken en ze dagelijkse de juiste hoeveelheid eten geven, kun je de groeisnelheid beheersen en deze risico's zo klein mogelijk houden.
Concentraties van andere voedingsstoffen moeten hoger zijn dan normaal in speciaal samengesteld groeivoer. Hoewel het calciumgehalte in het voer moet worden verhoogd, zijn puppy's van grote rassen gevoeliger voor overmatige calciuminname.
Het is belangrijk om te begrijpen dat het toevoegen van ingrediënten aan een compleet voer dat is samengesteld voor de groeifase op zijn best onnodig en in het slechtste geval gevaarlijk is voor het dier, tenzij voorgeschreven door een dierenarts. Het wordt aanbevolen om de dagelijkse hoeveelheid over drie maaltijden per dag te verdelen, totdat het dier zes maanden oud is om vervolgens over te schakelen naar twee maaltijden per dag.
Het is belangrijk om airedaleterriërs hun hele leven geen vette snacks of voor mensen bestemd voedsel te geven. Beloon ze in plaats daarvan met brokjes die je van hun dagelijkse hoeveelheid eten aftrekt en volg strikt de voedingsrichtlijnen op de verpakking om overmatige gewichtstoename te voorkomen.
Het op peil houden van een ideaal lichaamsgewicht door het gebruik van goed verteerbare ingrediënten, en door het vetniveau op een verstandig niveau te houden.
Helpen om de gezondheid van hun botten en gewrichten te ondersteunen met glucosamine, chondroïtine en antioxidanten
Te helpen bij het behoud van de gezondheid en schoonheid van de huid en vacht met de verrijkte toevoeging van essentiële vetzuren (vooral EPA-DHA), essentiële aminozuren en B-vitamines.
Als ze ouder zijn dan vijf, beginnen alaska-malamutes de eerste tekenen van ouderdom te vertonen. Een formule verrijkt met antioxidanten helpt om ze vitaal te houden en specifieke voedingsstoffen, zoals chondroïtine en glucosamine, dragen bij aan gezonde botten en gewrichten. Ouder worden gaat ook gepaard met veranderde spijsverteringscapaciteiten en bijzondere voedingsbehoeften, dus voeding voor oudere alaska-malamutes moet de volgende kenmerken hebben:
Hoger vitamine C- en E-gehalte. Deze voedingsstoffen hebben antioxiderende eigenschappen en helpen de lichaamscellen te beschermen tegen de schadelijke effecten van de oxidatieve stress die verband houdt met ouder worden.
Hoogwaardig eiwit. In tegenstelling tot een wijdverbreide misvatting, levert het verlagen van het eiwitgehalte in voedsel weinig voordeel op bij het beperken van nierfalen. Bovendien zijn oudere honden minder efficiënt in het gebruik van voedingseiwitten dan jongere honden. Het verlagen van het fosforgehalte is een goede manier om niergezondheid te ondersteunen.
Een specificke combinatie van mineralen en aminozuren, om te helpen de huid en vacht in goede conditie te houden
Een hogere hoeveelheid meervoudig onverzadigde vetzuren om de kwaliteit van de vacht te helpen behouden. Honden produceren doorgaans zelf deze vetzuren, maar het ouder worden kan dit fysiologische proces beïnvloeden
Naarmate ze ouder worden, krijgen honden steeds vaker last van gebitsproblemen. Om ervoor te zorgen dat ze voldoende hoeveelheden blijven eten, moeten de grootte, vorm en textuur van hun brokjes geschikt worden gemaakt voor hun kaken.
ZORG VOOR JE ALASKAN MALAMUTE
Tips voor vachtverzorging, training en lichaamsbeweging
7/7
Alles over de Alaskan-Malamute
Wat is het verschil tussen een Alaskan Malamute en een Siberische Husky?
Wat is het verschil tussen een Alaskan Malamute en een Siberische Husky?
De twee rassen lijken veel op elkaar. Ze hebben een vriendelijk karakter en blaffen weinig. Het zijn allebei oude rassen die als sledehonden worden gebruikt, en ze voelen zich al snel onderdeel van het gezin en zijn daarom zeer beschermend. Siberische husky's zijn moeilijker opvoedbaar en hebben dus een zeer ervaren eigenaar nodig. Het grootste verschil is de grootte: alaska-malamutes zijn groter dan Siberische husky's, maar beide rassen hebben de herkenbare borstelige staart.
Zijn Alaskan Malamutes veel onderhoud nodig?
Zijn Alaskan Malamutes veel onderhoud nodig?
Een lange hond die tot 100 pond kan wegen, de Alaskan Malamute is een handvol, dus heeft een eigenaar nodig die voorbereid is. Het ras is niet geschikt voor een onervaren eigenaar, noch voor kleine ruimtes omdat ze ruimte nodig hebben om te rennen en te bewegen. De Alaskan Malamute heeft ook de neiging veel te werpen, dus wees voorbereid op borstelen. En stofzuigen.
Lees meer over dit onderwerp
Bronnen
- Veterinary Centers of America https://vcahospitals.com/;
- De hondenencyclopedie van Royal Canin. Ed. 2010 en 2020
- Banfield Pet Hospital https://www.banfield.com/
- Royal Canin BHN Productenboek
- American Kennel Club https://www.akc.org/
Like & deel deze pagina